[Column] Geschreven door Joost op 2004-08-10 02:38:59
Games verkrachting
‘WAKKER WORDEN!,’ waren de woorden die mij uit mijn diepe, haast comateuze slaap rukten. Een fractie van een seconde later besefte ik dat de persoon die deze vuige daad op z’n geweten had m’n vader was, die tevergeefs mij en m’n mede gezinsleden probeerde aan te sporen tot opstaan. Voor een ogenblik bleef ik nog in m’n warme nest liggen totdat m’n oude heer d.m.v. dreigementen mij duidelijk maakte dat het menens was. Met tegenzin wisselde ik mijn slaapplaatsje snel in voor de badkamer en dat soort ongein, praatte vervolgens nog even met Xlife crew-member Janos (waarom was die knakker in vredesnaam wakker om 6 uur in de morgen?) en stapte vervolgens in de auto aka broeikas om naar het land van de luie mensen en oplichters, Spanje dus, te rijden. Na uren en uren over de door tol geteisterde snelwegen van Frankrijk te hebben gecruised, kwamen we dan eindelijk aan op plaats van bestemming, en na wat flink gevloek en wat woede aanvallen van m’n pa verder hadden we ons dan eindelijk gesetteld. De vakantie kon beginnen! Naast zon, zee en strand houdt vakantie voor mij nog meer in, en dat is namelijk het bezoeken van dorpjes waarin je een miezerig glaasje Icetea voor een prijs van 5,50€ krijgt, en waarin de zakkenroller dichtheid 5 op 10 ligt. Dit soort pitoreske dorpjes bezocht ik vaak met liefde, onder andere omdat ik de ‘culturele lucht’ (ja ik ben gehersenspoeld door CKV(Cultureel Kunstzinnige Vorming)) wilde inademen, en verder nog omdat ik de plaatselijke gameshops wilde uitchecken. Nou die waren er niet te vinden moet ik zeggen, daar tegenover stond dat het er wel stikte van de stoffige arcade hallen welke waren voorzien van speelkasten die leken te stammen uit de tijd dat het wiel werd uitgevonden. Niet dat ik iets tegen retro heb, maar dit leek mij nou weer iets te veel van het goede. Hoe dan ook, mijn honger naar échte games begon nu flink te groeien(ik met mijn heldere geest was m’n GBA games vergeten) en zo bad ik tot God, Allah, en nog meer grootheden dat de markt, waarvoor ik speciaal op extreme tijden was opgestaan, naast rauwe vis met van die vunzige uitpuilende ogen, cheesy ‘handgeschilderde’ kommetjes en kannetjes, en gestolen fietsen ook nog iets zou bieden in de vorm van elektronisch vermaak. Mijn gebeden werden verhoord, want op deze markt kwam ik een gameshop tegen (vreemd dat die me nog niet eerder opgevallen was) waarvoor zich een groot scala aan games in rekken bevond, welke werden verkocht door een gluiperige jongeman van een jaar of 20 (hoewel hij toch ook weer 12 leek…). Na een korte blik op hem geworpen te hebben vertelde m’n instinct dat het oppassen geblazen was met deze gladjoekel, voor dat ik het wist zou ik namelijk wel eens overdonderd kunnen worden door zijn geniepige marketing trucjes, en voor dat ik er erg in zou hebben de nieuwe eigenaar zijn van games die je nog niet eens je ergste vijand aan willen doen. ‘Eyyy amigo 1 halen, 2 betalen, wat zeg je ervan’ was de manier waarop de gluiperd me vanuit mijn gedachten wereld terug in de werkelijkheid sleurde. Nadat ik hem in het Engels verkondigde dat ik enkel en alleen even rondkeek, keurde ik de verkoper nog een paar blikken waardig, gewoon zodat ik kon ontdekken wat voor een vlees ik in de kuip had. Toen ik dit deed kwam het steeds sterker wordende vermoeden in mij naar boven dat zijn ouders best wel eens broer en zus zouden kunnen zijn.