[Special] Geschreven door Lennart op 2004-09-14 19:49:00
Nintendo-power!
[B]Utrecht was zaterdag 11 en zondag 12 september ‘the place to be’ voor elke Nederlandse gamer. Toch werd er door veel mensen gezegd dat ze er niet heengingen. Jammer voor ze, maar moeten ze nu balen?[/B] ‘Zaterdag is toch alleen die awardshow, dat zien we wel op TV’, zei een vriend tegen me. Dat was waar, zo geïnteresseerd was ik er nou ook weer niet in. Zondag was dus voor mij de dag. Vorig jaar wou ik namelijk ook al gaan, er waren per slot van rekening ook zulke vette games te spelen. Maar wat een naaierstreek, plannen ze die shit midden in de vakantie. Dit jaar was de naam dus veranderd in Gameplay, lekker origineel, maar boeit het jou wat? Natuurlijk hoor je al ‘geruchten’ als je op dag nummer twee gaat, dus ook nu. De zaal zou klein zijn en zou het helemaal niet zo leuk zijn als ik hoopte. Grotendeels hadden die mensen wel gelijk: wat gelijk opviel als je de zaal binnen kwam, was de grote (of de kleinte, als dit een woord was). De zaal had een oppervlakte van het achterwerk van Sugar Lee-Hooper, en dat is in dit geval best klein. Ook was er teveel ruimte tussen de verschillende stands, als we in plaats van meters in consoles gingen reken, pasten er tussen iedere stand wel een stuk of 20 Xboxen. Ook waren er echt teveel mensen om te verdelen over het aantal consoles. Overal mocht je wel een minuut of 5, 10 wachten tot jij dan eindelijk je handen naar de tering mocht slaan met Donkey Konga. Die game was trouwens op dat moment wel heel apart. Want toen ik tijdens een metal-optreden van een of andere gare band naar die game keek, zag ik dat de trommels het commando klappen herkende, terwijl de speler helemaal niet in zijn handen klapte! Dat kwam dus door het harde geluid van de omgeving, en dat geluid bleef ook op hetzelfde volume, de hele dag. Niet dat het heel erg stoorde, maar toen ik Michiel probeerde te bellen heeft het volgens mij hele grappige geluiden op zijn voicemail achtergelaten. De eerste stand die wij (als groepje) aandeden was (natuurlijk) de Nintendo stand. God, hier hadden de gasten zich flink uitgesloofd, alleen Nokia kon op ongeveer hetzelfde niveau komen van deze stand. Wat ik hier zag, vulde mijn hart weer met Nintendo-power. Zoveel leuke games, zoveel fun: dit was de stand waar je een dag kon blijven hangen zonder je ook maar één moment te vervelen. De stand was in het teken van Donkey Konga, met palmbomen en van die grove houtstukken op de grond, het leek er allemaal wel niet thuis te horen. De Cube’s stonden in een soort vierkant waar één kant van miste opgesteld rond het podium (waar een Donkey Konga-competitie werd gehouden en af en toe goodies vanaf werden gegooid) met aan de kant zonder Cube’s, een rij GBA’s. En sinds dit een site is gericht op handhelds en ik daar voor schrijf, was dat op dat moment mijn territorium.
Nokia en... ehm Ubisoft?
[B]De Nokia stand[/B] In de stijl van Pathway to Glory was daar dan ook de Nokia stand. Dit was de stand voor wie even wou gamen zonder te hoeven wachten. Twee N-Gage’s naast elkaar, de ene een QD, de ander niet, met dezelfde game erin. Spiderman was de eerste ongelukkige die door mij bestuurd werd. Ik begon slingerend door de steden, wat een stuk ‘minder’ is als op de consoles. Gewoon een al voor jou gemaakt weggetje (je kunt dus geen andere kant op) beslingeren, ik kon het er niet warm of koud van krijgen. Toen ik daar eindelijk (halleluja) mee klaar was, veranderde de gameplay in een 2D platformer. Gewoon standaard, af en toe beetje slingeren naar het volgende gebouw, een beetje baddies afmaken, te oppervlakkig voor moi. Dan was daar ook nog Ashen. Je weet wel, die game waarvan je al die reclames ziet, in bladen en op TV. Was ook niet echt bijzonder, beetje door gangen lopen, geen monsters tegenkomen. Oh ja, dat is wel bijzonder want normaal moet je knallen in een First person-shooter. En toen eindelijk, na een minuut of 10 kwam ik daar mijn eerste mannetje tegen. Ik dacht toch echt dat ik via bluetooth tegen die andere onbemande N-Gage zat te strijden, maar nee, er kwam een monster op me afrennen. Drie keer knallen (ging trouwens niet echt soepel) en op naar het volgende monster. Weer tien minuten later leek het me toch maar beter om eens te gaan kijken of Pathway to Glory een major verandering had ondergaan…
En dan was de rest er nog...
[B]En dan was de rest er nog...[/B] En dat was het dus, de PUG op handheldgebied. Er waren wel meer games om te checken, maar of die heb ik te kort gespeeld om er een goed oordeel over te vellen, of ik vond het de moeite niet om ze te checken (Donkey Kong Country 2 bijvoorbeeld, die kent iedereen toch wel?). En dus was én de DS er niet, én de PSP was ook nergens te bekennen. Natuurlijk was dit te verwachten, maar toch hoop je altijd nog op wonderen. De eerste keer dat ik die speel word jammer genoeg pas na de launch en dat duurt nog zo lang…De PSP is trouwens pas op de Tokyo Games Show voor de eerste keer speelbaar en de DS alleen nog maar ‘behind closed doors’, dus wat verwacht je er ook van? Maar geen tijd om te janken, want er waren nog genoeg andere games te checken. Zo heb ik bijvoorbeeld liggende op een Pyromat de game Mashed gespeeld. Echt zo’n chaosracer, waarbij de potjes meestal ongeveer een seconde of 10 duren en de bedoeling is om na die seconden nog in leven te zijn. Vooral voor mij was dat echt een onmogelijke opgaven, omdat ik er echt tijdens een race instapte zonder te weten wat voor kleur auto ik was. Die mat lag trouwens best lekker. Ook Sony en Microsoft hadden hun eigen stand, maar ik heb er echt geen enkele game kunnen spelen. Druk, erg druk, meer niet. Vooral Killzone had ik graag willen uitproberen, maar sommige rijen schoten echt niet op en al snel besloot ik weer om mijn ritmegevoel in Donkey Konga te testen. Het zag er trouwens niet zo mooi uit als ik verwachte, en wat er nou zo speciaal aan die game is nog steeds een grote vraag voor mij. Ook waren Jak 3 en Gran Turismo 4 speelbaar, maar ook die konden mij niet echt interesseren. Sony gaf me niet echt een jaloers gevoel, gelukkig. Microsoft had ook niet echt veel bijzonders, zo waren wel Fable en Halo 2 te spelen, maar hoe dan? Ik bedoel, Fable stonden maar iets van 8 demopods van en dat terwijl je best de tijd moet nemen om die game uit te proberen. Je moet dus echt mazzel hebben en gaan zitten gieren op die plaatsen achter de pods. Bij Halo 2 stonden nog grotere rijen. Die pods stonden ook niet om dat grote nietszeggende ‘gebouwtje’, maar er in. En er stond een rij van hier tot de Tokyo Game Show, dus daar was ook geen beginnen aan. En wat maakt het ook uit, het is niet zo dat deel 1 misschien wel de beste en best verkopende Xbox-game van het moment is en dat sommige mensen bij het woord Xbox in plaats van groot, lomp en krachtig aan Master Chief denken. Daarvoor ga je dus niet in de rij staan. Wat wel grappig was, was dat je zo wel de nerds van de ‘normale’ mensen kon onderscheiden. Iedereen die stonk naar zweet en onder de puisten zat, droeg trots de tekst ‘I’ve played Halo long before you’, of zo. Handig, dan hoef je niet goed te kijken om te weten te komen of ‘ie minstens 3 uur per dag shooters speelt. Dan wil ik ook nog even mijn geluk met jullie delen. Zo heb ik ontdekt dat ik toch een talent heb voor het vangen van goodies of het slijmen voor goodies en ze nog krijgen ook! Vooral bij de Nintendo-stand was het raak, volgens mij had ik alles gevangen op de supervette T-shirts na. Ook bij die stand waar die Doom 3 te spelen was had ik nog iets gevangen. Dan lag ook nog eens de sneak ‘em up Chicken Run gratis voor het oprapen (nou ja, oppakken dan, en nee, ik heb hem niet gejat). Wat wel jammer was, was dat ik bij thuiskomst erachter kwam dat ‘ie niet op XP werkte en dat ik dus voor de kat z’n kut blij was geweest.
Wat Arnold ervaarde
Na een drukke ochtend werken, haaste ik mij naar Utrecht voor "het" gamesevent van Nederland. Toen ik even op Paul stond te wachten zag ik al hordes mensen vanaf de jaarbeurs komen. Ik herkende ze aan de playlogic tasjes, dus ze moesten wel van de PU Gameplay komen. Het was toen dat er bij mij een gevoel op kwam dat de PU Gameplay niet veel zou voor stellen. Vol goede moed begon ik aan de laatste paar meters naar het evenement en daar eenmaal aangekomen, hoorde ik de helse teringherrie me al gemoed komen. Omdat wij van de pers waren, mochten wij niet door de mooie ingang, maar moesten we door een gewone deur aan de zijkant, waarachter een vrouw ons een groen bandje gaf, zodat iedereen kon zien dat wij gratis binnen waren.