[Special] Geschreven door Squeenix op 2004-11-29 10:47:47

Retro GoldenEye 007

Zeer onlangs is de game GoldenEye: Rogue Agent uitgekomen en hiermee probeert EA met deze befaamde franchise in de buurt te komen van het originele GoldenEye 007 op de N64. Of dit gelukt is lees je in de review die hier snel op GameQube verschijnt, maar ik blik hier even terug naar die legendarische Bond-game voor de N64. Dus neem rustig plaats, schenk een “shaken, not stirred” wodka-martini voor jezelf in en ga met mij terug naar eind 1997…

[img] http://www.rare-extreme.com/images/goldeneye_logo2.jpg[/img] De N64 introduceerde zichzelf met een “Sonic Boom” met het magistrale Mario 64, maar daarna werd het even angstvallig stil en Nintendo zag tot hun grote ergernis dat hun console op alle vlakken werd ingehaald door aartsconcurrent Sony. Veel third-party developers lieten de thuisbasis van onze mollige loodgieter finaal links liggen en concentreerden zich op de PlayStation, mede omdat Nintendo nog steeds het cartridge-systeem hanteerde voor het ontwikkelen van games, wat veel duurder was dan de CD’s die de PSX gebruikte. Gelukkig bleef de Texaanse developer Rareware hun Nintendo-roots trouw en dat is maar goed ook, want zonder deze ontwikkelaar zou de console een hele hoop goede games armer zijn geweest. Rare was verantwoordelijk voor een hoop nieuwe franchises, zoals Banjo and Kazooie en Perfect Dark, maar ze hebben ook de beste movie-to-game conversie ooit op hun naam staan. Eind ’97 kwam er namelijk weer een game waarmee de trouwe Nintendo fans hun rivalen uit het Sony kamp eindelijk de ogen konden uitsteken. Een game die optimaal gebruik maakte van de toen superieure techniek op videogame gebied. Een game die mede voor de status zorgde die voor altijd aan de N64 verbonden is, die game heet GoldenEye 007 ( vanaf nu GE genoemd). [img] http://www.vigilante.co.uk/ep/pics/gold.jpg width=450[/img] Alleen de mooie vrouwen in je bed ontbreken… De game volgde licht het verhaal van de 17e Bond-film die op dat al een tijd uit de bioscoop was en van Pierce Brosnan een ware held maakte. Wie droomde er nou niet van om je wapens leeg te knallen op een stel russen, om daarna met behulp van een motor en een klein propellervliegtuig je escape te maken? GE maakte het mogelijk. De game zette je in de schoenen van Bond in de meest memorabele momenten uit de film en meer. Net zoals de film begon de game ook met een levensgevaarlijke bungeejump van een dam, waarna zich het eerste level ontvouwde. Wist je dit level tot een goed einde te brengen, dan begonnen de credits pas en zwelde die typische Bond-muziek aan, compleet met silhouetten van wulpse dames. Het echte 007-gevoel was compleet en het zou je voor de rest van de game niet meer loslaten. Van legendarische levels zoals de Library, tot de achtervolging in een heuse tank door de mistige starten van St. Petersburg, constant had jij het gevoel dat je het middelpunt van de actie was en voelde je je helemaal de Bond. Graphics en Sound Een grote factor die bijdroeg aan het inlevingsvermogen die zich kenmerkt bij deze game, zijn de sublieme graphics. Op dat moment waren de grafische kunsten die GE vertoonde gewoonweg het beste wat je je kon wensen op een console. De textures waren scherp, duidelijk en elk level straalde een unieke sfeer uit. Okee, de graphics hadden nog wel wat last van de bekende “N64-blur” waardoor het geheel er een beetje vaag uitzag en de straten van St. Petersburg waren wel erg mistig om de processor niet al te veel te laten zweten, maar de grafische kracht was ongekend voor die tijd. De wapens zagen er scherp uit en de explosies die zich meerdere keren voordeden in de game, waren gewoonweg verbluffend . Als we dan echt een punt op moeten zoeken waar de grafiek iets te wensen overlaat, dan is het waarschijnlijk op het vlak van de character modellen; deze waren soms wat vierkant en de verschillende vijanden die je volpompte met lood leken allemaal directe broers van elkaar te zijn, maar dit kon de sfeer en pret die je ervaarde bij de game absoluut niet drukken. Dan heb ik het nog niets eens gehad over een ander punt van de game op grafisch gebied die werkelijk revolutionair was in die tijd: het feit dat je tegenstanders bloedden op de plekken waar jouw kogel hen raakte en hun reactie steeds verschilde wanneer je hen op verschillende plaatsen in hun lichaam van een nieuw luchtgaatje voorzag. Daarnaast vielen de baddies realistisch ter aarde en doken ze voor dekking wanneer het ze iets te heet onder de voeten werd. [img] http://www.gamecritics.com/review/goldeneye007/screen03.jpg[/img] Verschillende punten bij GE benaderden de perfectie, maar er was een onderdeel dat echt (bijna) niets te wensen overliet en dat was de sound. Van de omgevingsgeluiden tot en met het gebrul van de zwaardere wapens, alles was tot in de perfectie uitgevoerd. Zo hoorde je, wanneer je in een lift stapte, rustige ambient lift-muziek, waarna de game-soundtrack weer aanzwelde op het moment dat je de lift verliet. De muziek verschilde ook per moment in de game, dus wanneer het allemaal rustig en vredig was, dan was de muziek ook kalm, maar wanneer je je in het zoveelste vuurgevecht stortte, dan kon je rekenen op snellere en hardere tonen die de adrenaline nog sneller daardoor je aderen liet stromen. Rare had kosten nog moeite gespaard om te zorgen dat het geluid tiptop in orde was, want de game heeft veel officiële muziek uit de film, wat de authenticiteit enorm ten goede komt. Werkelijk het enige punt wat de game mistte op vlak van de audio, waren de stemmen van de acteurs, maar ook aan de portemonnee van Rare en de opslagcapaciteit van een N64-cart zit een limiet. De wapens hadden allemaal hun eigen karakteristieke geluid, van de kenmerkende zachte “pfieuw” van een pistool met geluidsdemper, tot het heftige geratel van het maaimachine dat de RCP-90 wordt genoemd. Ook de explosies klonken zeer goed en het beeld trilde zelfs een beetje wanneer je je in de buurt van een zware ontploffing bevond, wat het ultieme Bond-gevoel nog even iets versterkte.

Retro GoldenEye 007 Pagina II

Gameplay Voordat GE zijn knappe koppie liet zien, waren First Person Shooters op de console “not done”. De huidige technologie op consolegebied leende zich gewoon niet voor de behoorlijke rekenkracht die een acceptabel fragfestijn nodig had. Als er shooters uitkwamen voor de consoles, dan waren het vaak ports van de originele PC-versies en die waren, zeker op grafisch vlak, absoluut superieur. Misschien wel het grootste struikelpunt van een FPS op de spelcomputers waren de controls; dit genre hoorde gewoon thuis op de PC, omdat je de meeste controle had met een muis en keyboard in je handen. Totdat GE kwam.. Deze game was qua gameplay (alweer) de perfectie nabij. Je had eigenlijk maar twee knoppen nodig om je personage veilig door de levels te leiden: de stick om te lopen en de Z-knop om de trekker over te halen. Verder kon je met de C-knoppen en de schoudertriggers accuratie toevoegen waar dat nodig bleek te zijn en met de de A en B-knoppen kon je door je collectie aan wapens en gadgets scrollen. Eigenlijk had je alleen de eerste twee knoppen nodig voor een complete controle, want een lichte, maar accurate auto-aim deed de rest. Voor het eerst bleek een shooter goed speelbaar op de bank met een N64-controller in je knuisten. Deze game werd HET rolmodel als het ging om het succesvol produceren van een shooter op de console.. Na al deze fantastische punten kon alleen eigenlijk maar een onderdeel roet in het eten gooien en de andere bijna-perfecte punten teniet doen en dat is de levensduur en dan vooral de replay. N64 games waren in die tijd gruwelijk duur en kostten meer dan eens een rib uit het kleine lijfje van mening scholier. Wanneer je een game aanschafte, dan wilde je ook dat hij je een tijd kon vermaken en dat je nog vaak naar de game terug kon keren, ook wanneer je de singleplayer succesvol voltooid had. Gelukkig bood GE waar voor zijn geld. Een heleboel waar mag ik wel zeggen. Een ontzagwekkende hoeveelheid aan mission objectives leidde je door 12 totaal verschillende omgevingen. Elke missie had ook nog drie verschillende moeilijkheidsgraden, dus je moest van goede huize komen en al een behoorlijk aantal uurtjes in de game gestoken hebben, wilde je heelhuids de eindstreep halen in de allermoeilijkste difficulty. Daarnaast was er nog de fantastische multi-player. Hier kon je me maximaal vier mensen elkaar te lijf gaan met alle wapens in de game. Daarnaast kon je nog van alles instellen; van het uiterlijk van je character tot het soort wapens tijdens de sessie. Wie heeft er geen nostalgische gevoelens bij de gedachte aan een deathmatch met vier vrienden in de Library?

[img] http://www.gamecritics.com/review/goldeneye007/screen04.jpg[/img] The name is 64, Nintendo 64.. Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik enorm enthousiast over deze game. Ik heb enorm veel vrije tijd in GE gestoken en elk uur was het dubbel en dwars waard. Deze game was in zijn tijd een ware revolutie op games-gebied en het geld nog steeds als een van de beste console shooters ooit. Natuurlijk is de game al op meerdere vlakken door andere games voorbij geraasd, maar dat doet niets af van de flair van dit spel. Een tijdje later zou Rare zichzelf overtreffen met het (naar mijn mening) nog betere Perfect Dark, maar GE zal altijd in de harten van gamers blijven doorleven. Zij het niet als de beste filmlicentie ooit van een game, dan is het wel om herinnerd te worden aan alle pracht en praal die Rare ons heeft gegeven op de N64. Natuurlijk was de game niet helemaal perfect: de framerate wilde nog wel eens indommelen en een klein aantal grafische glitches dook heel af en toe op, maar deze negatieve puntjes vallen absoluut in het niet bij de kwaliteit van de game. Vele Bond games later hebben geprobeerd om het magistrale niveau van de game te evenaren, maar allemaal faalden ze jammerlijk. Dit was de game die zich voorstelde aan het Sony kamp: “The name is 64, Nintendo 64”….