[Special] Geschreven door Joost op 2005-02-15 15:14:18
Deel I
Het binnenkrijgen van een nieuw stuk hardware in de vorm van een game-apparaat is altijd iets bijzonders. Toegegeven, het net in bezit hebben van een nieuwe Zelda of Metroid game is geweldig, magistraal zelfs, maar niks tipt aan de ervaring van een nieuwe console of handheld. De in dit geval handheld die zich in mijn handjes zou gaan nestelen betrof de Dual Screen, dat heerlijk kekke apparaatje waar ik al zo lang naar uitkeek. De manier waarop ik ‘m zou krijgen zou geschieden via de VIP actie van Nintendo. Geduldig wachtte ik dus voor de voordeur… Natte krant Om te voorkomen dat dit artikel wordt opgevuld met een blij verhaaltje over hoe ik ‘de stralen van de douchekop op mijn goddelijke lijf liet neer kletteren, waarna vervolgens de bel ging zodat ik gedwongen was een handdoek voor te binden en ik naar beneden stormde om zo de DS in ontvangst te nemen’, douchte ik al om een uur of 8. Nadat het douchewater mijn goddelijke lichaam volledig had gereinigd, besloot ik de tijd te doden door m’n tv af te stemmen op Tell-Sell, en te bekijken hoe de geestelijk minder bedeelden ongure artikelen onder shabby namen als de ‘de Biostabil’ of ‘Super Blue Stuff’ probeerden aan te smeren aan de geestelijk nóg minder bedeelden. Net op het moment dat ik me begon af te vragen hoe volkomen gestoord je moet zijn om het ‘Guaranteed Laughes’ pakket aan te schaffen, maakte de deurbel, eerder dan ik had gewacht, een bescheiden rinkeltje. Voor mij het startsignaal om de adrenaline door m’n aderen te laten stromen en op een rotvaart de trap af te denderen. Met een ruk opende ik de voordeur in de verwachting een ambtenaar voorzien van een DS met mijn naam erop aan te treffen. Het tafereel waar ik op getrakteerd werd benaderde echter meer één van mijn wreedste nachtmerries. In de deuropening voor mij stond een medewerker van de plaatselijke gehandicapten stichting, gesierd met een natte krant in zijn klauwtjes. Hij kwam klagen vanwege het feit dat ik het onding niet ver genoeg in zijn brievenbus had doorgeduwd. Achter hem stond een legertje geestelijk gehandicapten dat van dit alles niets snapte, maar toch wel de woede van mijn buurtgenoot opving en deze emotie omzette in een zichtbare haat jegens mij. Omdat ik in deze hele heisa geen zin had, vertelde ik die vent dat ik ‘m vandaag nog een verse krant zou brengen en smeet bliksem snel de deur dicht. Vervolgens stormde ik kwaad vanwege deze anticlimax weer terug naar boven en besloot mijn woede van me af te trommelen met behulp van Donkey Kong: Jungle Beat. Ik trommelde en trommelde en bleef maar doortrommelen tot ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik al het vlees van m’n handen had getrommeld. En net op dat moment, er moest een uur of twee verstreken zijn, ging wéér de deurbel. Redelijk op m’n hoede was ik ditmaal, met die nare ervaring van twee uur terug nog vers in het geheugen. Behendig en onhoorbaar als een panter sloop ik naar m’n slaapkamerraam, tuurde stiekem tussen de gordijnen door, en slaakte een stil kreetje van geluk toen ik tot mijn verbazing een authentiek uitziende postbode voor de deur zag staan. Blij als een gemiddelde Nintendo game huppelde ik naar beneden, opende triomfantelijk de deur en staarde naar het hoopje mens dat voor me stond. De man was klein en gedrongen, z’n kleurloze haar vertoonde op de kruin een flinke kale plek, en van achter zijn jampotglas uilenbrilletje bekeek hij mij nijdig en aandachtig. ‘Bent u Joost?’, vroeg de postbode met een schelle stem en een niet thuis te brengen accent. ‘Jup’, antwoordde ik kort maar krachtig. ‘Dan is dit voor u’, en hij overhandigde mij een bruin pakketje. Terwijl hij dit zei, wiebelde z’n uilenbrilletje driftig op en neer. Driftig, maar machteloos. Nadat ik hem een kort bedankje had toegeknikt, trok ik mij terug op mijn kamertje en rukte het vunzige postdoosje van zijn inhoud af…
Deel II
Quality Het eerste wat mij aan de DS opviel was dat hij vrij groot was. Vooral als je net gewend bent aan de standaard GBA, zal het formaat van Nintendo’s nieuwste hebbedingetje je verbazen. Hiernaast beschikt hij over een redelijk gewicht, iets wat meehelpt met het besef van waarde en kwaliteit waarover het apparaat beschikt. Her en der las ik dat de DS een ‘goedkope feeling’ zou hebben. Zelf ben ik van het tegendeel overtuigd; de knoppen en d-pad zitten robuust en stevig in het chassis verwerkt, het materiaal van het apparaat zelf voelt prettig aan, en de boel oogt vrij kras ongevoelig.
Deel III
Conclusie Het is duidelijk dat Nintendo met de DS een compleet nieuwe manier van gamen aanboort, één die wellicht aan de voet staat van een geheel nieuwe standaard. Hoe het touchscreen in de drie games die ik onderhanden benut nam werd is buitengewoon origineel, fris, en bovendien enorm leuk. In het begin had ik wat moeite met het gebruiken van de Dual Screen, voor m’n gevoel hadden de D-pad en de knoppen aan de rechterkant op iets meer afstand van de rand geplaatst moeten worden. Maar na een paar uur spelen had ik de controls compleet onder de knie, en voelde alles intuïtief aan. Het apparaat zelf zit ook stevig in elkaar, ik had in ieder geval geen last van wiebelende of loszittende knopjes en dergelijke. Wat ik, en waarschijnlijk vele met mij, wel hoop, is dat het niet alleen op Nintendo, Sega, Konami en eventueel Capcom aan gaat komen als het gaat om games die écht goed van de DS mogelijkheden gebruik maken. Van inspiratieloze bedrijven als EA verwacht ik namelijk niet al te veel, en big boys als Ubisoft en Activision zie ik vooralsnog ook nog geen wonderen creëren. Maar wat niet is kan nog komen, en wie ben ik om bepaalde bedrijven nú al af te gaan schrijven als het gaat om het maken/uitgeven van DS games? Toch zijn mijn pijlen der verwachting nog steeds op Nintendo gericht, een bedrijf dat mij nog vrijwel nooit teleurgesteld heeft, en een bedrijf dat nu in ieder geval al een stel top games voor haar Dual Screen heeft uitgebracht, een voorproefje op de werkelijke magie die op deze über handheld gaat verschijnen. Tijs z’n mening: Ik kreeg mijn DS op de dag dat ik hem het minst verwachte, ik heb mij namelijk laten vertellen dat de pakketdienst niet op maandag bezorgt, dat deden ze dus bij mij wel net zoals bij vele anderen. Na het open maken van de doos heb ik eerst het T-shirt bekeken en snel daarna de DS doos open gemaakt om mijn DS’je in mijn armen te sluiten. Snel heb ik er Super Mario 64 DS in gedaan om te spelen, ik moest nog wel eerst de instellingen instellen om te kunnen spelen. Na heel eventjes de DS uitproberen met alle spellen heb ik hem snel aan de lader gedaan. Nu na een week en 3 dagen heb ik uitgebreid op mijn DS gespeeld en elke avond als ik naar bed ga moet hij aan de lader omdat de batterij op is. De demo van Wario Ware trok bij mij op school de meeste aandacht en heb daarmee een aantal mensen overgehaald om een DS te halen. Voor 30/40 mini-games is het een uitermate vermakelijk spel. Super Mario 64 DS heb ik inmiddels al uitgespeeld en heb bijna alle 150 sterren. Ik mis de analoge stick in het spel wel op sommige stukjes omdat Mario niet een 180 graden draai kan maken en alleen een wijd rondje kan maken. De Metroid Prime: Hunters demo is mij een beetje tegengevallen en ligt nu ook ergens in een hoekje van me kamer te verstoffen omdat de demo versie geen echte Metroid is, het is een echte shooter wat je niet verwacht van een Metroid. Verder vind ik de DS een prima apparaat om mee te gamen, de vormgeving vind ik goed maar soms krijg je wel eens een beetje kramp in je hand na een paar uur spelen. Soms is het ook wel rottig dat je als je instellingen van het menu veranderd je de DS eerst opnieuw op moet starten, maar gelukkig duurt dit niet zo lang. Het twee schermen idee is bij sommige punten wel erg handig, vooral bij Super Mario 64 DS waar je precies kan zien in sommige levels waar je naar toe moet om de ster te pakken. Ook Wario Ware gebruikt de twee schermen erg goed door één mini-game op 2 schermen te laten afspelen. Bij Metroid Prime: Hunters is het 2de scherm eigenlijk bijna nutteloos omdat het om erg kleine omgevingen gaat en je soms helemaal niet de tijd hebt om op je 2de scherm te kijken. Het touch screen vind ik toch wel één van de mooiste mogelijkheden aan dit apparaat. Je zal er eventjes aan moeten wennen maar na een tijdje kan je elke manoeuvre doen met de thumb strap en zelfs misschien nog wel beter dan met de klassieke D-pad. Jammer genoeg heb ik geen spel om te kijken hoe gevoelig de microfoon is en heb hem ook niet kunnen gebruiken. Het is een topper van een apparaat als je het mij vraagt, een goede aankoop om lang plezier mee te hebben.